Kościół parafialny pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Stężycy

Parafia pod wezwaniem Św. Katarzyny Aleksandryjskiej pochodzi z XIII wieku. Obejmowała kiedyś znaczny obszar. Należało do niej Parchowo, Sulęczyno i Mściszewice oraz część parafii w Wygodzie, Brodnicy Górnej i Szymbarku. W XVI wieku szerzył się na terenie parafii protestantyzm. Kościół w Stężycy przez pewien czas znajdował się we władaniu protestantów. Wielkie znaczenie dla odnowy życia religijnego miała wizytacja parafii przeprowadzona przez biskupa kujawskiego Rożrażewskiego. Kościół parafialny jest czwartym z kolei. Budowa jego pod przewodnictwem ówczesnego proboszcza ks. Jakuba Franciszka Alshuta trwała w latach 1701-1706. W kronikach zapisano, że 12 grudnia 1706 roku: ”nareszcie z łaską Bożą ukończono kościół ”. Kościół został zbudowany w stylu barokowym. Dnia 16 września 1742 roku dokonano konsekracji kościoła oraz ołtarza głównego, gdzie umieszczono relikwiarz w kształcie sarkofagu podarowany przez Marię Kazimierę, żonę króla Jana III Sobieskiego. Relikwiarz został przywieziony przez sufragana warmińskiego, biskupa Michała Remigiusza Łaszewskiego, pochodzącego ze Stężycy, który przewodniczył uroczystościom konsekracyjnym. W wyposażeniu kościoła na uwagę zasługują drewniane gotyckie płaskorzeźby umieszczone na południowej ścianie, pochodzące prawdopodobnie z ok. 1450 roku z jednego z poprzednich drewnianych kościołów. W XVIII w parafia była ważnym ośrodkiem kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa w dawnej diecezji kujawskiej. Świadczy o tym dokument erekcyjny Bractwa NSPJ, wydany 16 września 1754 r przez papieża Benedykta XIV. W czasach porozbiorowych parafia w Stężycy stanowiła nie tylko ważny ośrodek życia religijnego, ale była także ostoją polskości. Wydarzeniem ostatnich lat był podział parafii, który dokonał się po wybudowaniu kościołów w Gołubiu i Klukowej Hucie. W roku 1984 na prośbę ówczesnego proboszcza Ks. Kanonika Konrada Lubińskiego Ks. Biskup Marian Przykucki ustanowił samodzielne parafie w Gołubiu i Klukowej Hucie.