"Z Pokrzywnej przez Olszak i Żabie Oczko do Jarnołtówka"

„Z Pokrzywnej przez Olszak i Żabie Oczko do Jarnołtówka”

Ścieżka wiedzie z Pokrzywnej przez wzniesienie Olszak do nieużytkowanego kamieniołomu „Żabie Oczko” i dalej pół­nocną krawędzią malowniczego przełomu Złotego Potoku przez odsłonięcia skalne „Karolinki” do Jarnołtówka. Przebieg ścieżki pokrywa się z niebieskim szlakiem turystycznym. Zwiedzanie można rozpocząć także od strony Jarnołtówka. Na trasie wyznaczono dwa miejsca przystankowe.

Długość trasy: 4,3 km

Czas trwania wędrówki: ok. 1 godz. 40 min.

Dojazd: autobusem PKS z Głuchołaz i Prudnika do przystanku w Pokrzywnej (przy rozpoczęciu wędrówki w Jarnołtówku - do przystanku przy skrzyżowaniu w Jarnołtówku)

Ścieżka rozpoczyna się we wsi Pokrzywna przy szosie Prudnik - Głuchołazy, w pobliżu przystanku autobu­sowego. Początkowo prowadzi ona przez naturalny las, w którym rosną buki, dęby, a także lipy, graby i świerki. Szczególną uwagę zwracają graby z charakterystyczną szarą korą, jakby pionowo spękaną i „pograbioną”. Grądy są doskonałym miejscem występowania dla wielu chronionych i rzadkich gatunków, dlatego warto rozejrzeć się dookoła i przypatrzeć roślinom, które rosną w pobliżu ścieżki. Bez opuszczania ścieżki natknąć się można na różowo kwitnącą lilię złotogłów, a także gnieźnika leśnego, pozbawionego chlorofilu przedstawiciela rodziny storczykowatych. Gatunek ten ma zredukowane, łuskowate liście. Substancje organiczne pozyskuje od grzyba, którego strzępki wnikają do splecionych w kształcie ptasiego gniazda korzeni rośliny. Gnieźnik podlega ścisłej ochronie prawnej, stąd też jego zrywanie i niszczenie jest zabronione. W terenie dużo częściej występują gatunki podlegające ochronie częściowej, m.in. barwinek po­spolity, posiadający zimotrwałe, skórzaste liście, które łatwo dostrzec o każdej porze roku. Wzdłuż ścieżki warto także poszukać niezwykłych kwiatów groszku wiosennego, zmieniających barwę z różowej na niebieską w trakcie kwitnięcia, co spowodowane jest zmianą odczynu soku komórkowego kwiatów.

W koronach drzew często odzywają się hałaśliwe sójki, których przenikliwy głos alarmowy ostrzega przed niebezpieczeństwem także inne gatunki zwierząt. Zaobserwować też można największe z naszych sikor - bogatki, znoszące największą liczbę jaj spośród wszystkich ptaków wróblowatych - może ich być nawet 18 w jednym lęgu. Na szerokich liściach drzew i krzewów żyje niewielka żabka nosząca nazwę rzekotka drzewna. Jej długie palce zaopatrzone są w buławkowate przylgi, służące do utrzymywania się na gładkiej powierzchni liści.

Wędrując ścieżką docieramy na najwyższe wzniesienie północnej krawędzi Złotego Potoku - Olszak o wysokości 453 m n.p.m. Ze szczytu ścieżka schodzi zachodnim stokiem aż do przystanku nr 1 - „Żabie Oczko”. W miejscu tym w XIX wieku wydobywano łupki i piaskowce. Obecnie stary kamieniołom wypełniony jest wodą. Pokryty rzęsą stawek o powierzchni ok. 600 m²otaczają 17-metrowe ściany skalne. Odsłaniają się tu metapiaskowce z do­mieszką żwiru i fragmenty metałupków. Odsłonięcia skalne miejscami bardzo licznie porasta podlegająca ochronie ścisłej paprotka zwyczajna. W stawku w okresie wiosennym spotkać można m. in. traszki górskie - niewielkie płazy ogoniaste, zaś latem znakomicie pływające zaskrońce. Ten niejadowity, bardzo pożyteczny gatunek węża posiada charakterystyczne żółte plamy w tylnej części głowy.

 Miejsce to propono­wane jest do ochrony jako stanowisko dokumentacyjne. 

Opuszczając „Żabie Oczko” ścieżka skręca ostro w lewo i dalej wiedzie drogą przez śródpolne zarośla. Także tutaj spotkać można chronione gatunki roślin. W zaroślach w pobliżu pól uprawnych rośnie centuria pospolita. Jej nazwa związana jest z mitycznym centaurem, który został ciężko ranny i tylko dzięki leczniczym właściwościom tej rośliny wyzdrowiał. Bliska obecność pól uprawnych sprawia, że często spotkać tu można sarny, lisy oraz dziki. Na ścieżce, szczególnie wiosną, zaobserwować można wygrzewające się w pierwszych promieniach słonecznych jaszczurki zwinki, a także beznogie padalce, które podobnie jak inne gatunki jaszczurek mają zdolność odrzucania nadal poruszającego się ogona, gdy konieczne jest odwrócenie uwagi drapieżnika.

  Ze ścieżki w kilku miejscach roz­tacza się piękna panorama na okoliczne miejscowości, zaś nieużytkowane pola i łąki w jej pobliżu są rajem dla motyli i wielu innych gatunków owadów i pająków.

Następnie po ostrym zakręcie w prawo ścieżka ponownie wchodzi w las i dalej przebiega pół­nocną krawędzią malowniczego przełomu Złotego Potoku, gdzie wyspowo rozmieszczone są odsłonięcia skalne o nazwie „Karolinki”. Taką też nazwę nosi wyznaczony na ścieżce przystanek nr 2. Wychodnie skalne zbudowane są głównie z łupków, metapiaskowców i metamułowców z otoczakami i domieszką żwiru. Tworzą ciąg o długości około 450 m i szerokości około 100 m. Grupa ta ma przebieg równoleżnikowy, zgodny z biegiem doliny jak i samego Złotego Potoku. W kilku miejscach z „Karolinek” roztacza się przepiękny widok na masyw Biskupiej Kopy, „Karliki”, Zamkową Górę oraz na przełomową dolinę Złotego Potoku z Jarnołtówkiem i Pokrzywną. Tam też wyznaczono punkty widokowe oznakowane w terenie wypełnionym na niebiesko białym trójkątem.

„Karolinki” są również proponowanym stanowiskiem dokumentacyjnym.

  Wędrówka ścieżką jest niezwykle urozmaicona, miejscami wdrapywać się trzeba stromymi schodkami do góry, zaś w innych fragmentach schodzić dość stromo w dół.

   Przy odrobinie szczęścia przy ścieżce spotkać można niezwykłego grzyba, z wyglądu przypominającego ośmiornicę o nazwie okratek australijski, który przywędrował do nas z bawełną z Australii i Nowej Zelandii. Roztacza on wokół siebie bardzo intensywny zapach rozkładającego się mięsa, aby zwabić jak najwięcej owadów, które roznoszą jego zarodniki po terenie i umożliwiają mu skuteczne rozprzestrzenianie się. Na pniach dębów natomiast spotkać można ozorka dębowego. Jest to podlegający ochronie gatunek grzyba, którego kapelusz w kształcie języka, po odcięciu przypomina surowe mięso i wypuszcza krwistoczerwoną ciecz.

Na koniec ścieżka dość stromym zejściem schodzi do wsi Jarnołtówek, gdzie kończy się przed mostem na Złotym Po­toku.