Rezerwat Lubiaszów

Rezerwat Lubiaszów - rezerwat leśny o pow. 202,49 ha. Pierwszy fragment o pow. 6 ha doceniono i objęto ochroną w 1945 r. z inicjatywy ówczesnego nadleśniczego tego terenu. W 1958 r. Rezerwat o powiększonej powierzchni został objęty ochroną prawną. Do obecnej wielkości powiększono go w 1981 r. W Rezerwacie ochroną objęto kilka zespołów lasów liściastych i mieszanych z licznym udziałem jodły pospolitej Abies alba . Rezerwat należy do najważniejszych i największych obiektów chronionych na terenie dawnej Puszczy Pilickiej. Zachowały się tu wielogatunkowe, stare drzewostany w tym, należące do najcenniejszych w Polsce Środkowej, naturalne stanowisko jodły pospolitej Abies alba, rosnącej tu przy północnej granicy występowania tego gatunku w Europie. Występujące w Rezerwacie skupisko 200-letnich dębów szypułkowych Quercus rubur oraz grupa 150-letnich modrzewi polskich Larix polonica stanowią relikty minionych epok. Najstarsze jodły, podobnie jak modrzewie, liczą około 150 lat, a ich rozmiary są pokaźne: do 37 m wysokości i ponad 3 m obwodu na wysokości 1,30 m. W bogatej, różnorodnej i dobrze zachowanej florze zielnej rezerwatu stwierdzono kilkanaście gatunków roślin chronionych, m.in. trzy gatunki widłaków Lycopodium, storczyki Orchidaceae, orlik pospolity Aquilegia vulgaris, lilię złotogłów Lilium martagon, trujący wawrzynek wilczełyko Daphne mezereum, bluszcz pospolity Hedera helix i barwinek pospolity Vinca minor. Rezerwat posiada wybitną wartość przyrodniczo-leśną, naukowo-dydaktyczną (Uniwersytet Łódzki od wielu lat ma w rezerwacie stałe powierzchnie badawcze) i krajobrazową. Rezerwat stanowi obszar wyznaczony do objęcia ochroną NATURA 2000.