Wrzelowiecki Park Krajobrazowy utworzony w 1990 roku położony jest w środkowo-zachodniej części Wyżyny Lubelskiej. Obszar ten cechuje niezwykle urozmaicona rzeźba terenu, którą tworzą strome krawędzie doliny Wisły oraz liczne imponujące wąwozy lessowe, suche doliny, zagłębienia bezodpływowe o charakterze krasowym lub sufozyjnym, a także piaszczyste wydmy i równiny denudacyjne.
Istotnym elementem krajobrazu Parku jest dawny kamieniołom położony na południe od wsi Piotrawin, gdzie odsłania się jeden największych i najpiękniejszych w Europie profili geologicznych ukazujących skały węglanowe bogate w skamieniałości pochodzące z końca okresu kredowego. Jest to również znakomity punkt widokowy na rozległą panoramę doliny rzeki i jej dziczejącego koryta z piaszczystymi plażami - łachami. Na jednej z wiślanych wysp, w pobliżu Kaliszan, odbywają się co roku obozy ornitologiczne.
Niecałe 40% powierzchni parku zajmują lasy ze znacznym udziałem starodrzewu, mające charakter zbliżony do naturalnego. Większe kompleksy leśne występują wzdłuż doliny Potoku Wrzelowieckiego, przepływającego przez centralną część parku. W okolicach Kluczkowic, Franciszkowa i w południowej części parku spotkamy wielogatunkowe bory mieszane z przewagą sosny i dębu oraz grądy z udziałem głównie grabu i dębu.
W krajobrazie parku dominują głównie sady i plantacje owocowe. Sadownikom i ogrodnikom sprzyjają, bowiem w tej okolicy zarówno urodzajne gleby jak i wyjątkowo łagodny klimat. Szczególnie urokliwie wyglądają sady wiosną w porze kwitnienia.
Nasłonecznione zbocza wąwozów oraz wiślanej skarpy są miejscem występowania ciekawych zbiorowisk roślinności stepowej i ciepłolubnej. Szczególnie interesujące zbiorowisko tego typu znajduje się na skarpie w okolicach Kaliszan.
Do najbardziej interesujących gatunków roślin występujących na terenie parku należą gatunki górskie: tojad dzióbaty, tojad mołdawski, paprotnik kolczasty, ciemiężyca zielona i lepiężnik biały, rośliny leśne: wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, parzydło leśne, bluszcz pospolity, barwinek pospolity, naparstnica zwyczajna, turówka wonna, podkolan biały i gnieźnik leśny, gatunki stepowe: wiśnia karłowata, miłek wiosenny, oman wąskolistny, pluskwica europejska i powojnik prosty oraz gatunek piaskolubny - goździk piaskowy.
Wśród fauny muraw kserotermicznych można napotkać wyjątkowo rzadkie okazy, słabo dotychczas zbadanych, bezkręgowców. Do ciekawszych gatunków zwierząt leśnych należy orzesznica oraz borsuk i łasica. Ptaki wodne gnieżdżące się na stawach w Kluczkowicach reprezentuje m.in. perkoz rdzawoszyi i kokoszka wodna. Na polach uprawnych można usłyszeć coraz rzadszą w Polsce przepiórkę. Na terenie Parku nie ma obecnie rezerwatów przyrody, planuje się utworzenie dwóch rezerwatów leśno-krajobrazowych w celu ochrony najsilniej pociętych wąwozami obszarów porośniętych lasami grądowymi. Jako pomniki przyrody są chronione najcenniejsze okazy dendrologiczne w parku pałacowym w Kluczkowicach oraz grupa starych dębów we Wrzelowcu.
Wrzelowiecki Park Krajobrazowy charakteryzują duże walory kulturowe. Do cenniejszych zabytków należą: gotycki kościół w Piotrowinie z XV w. związany ze znaną legendą o powstałym z grobu Piotrze (Piotrowinie) Strzemieńczyku, barokowy kościół i klasztor bernardynów w Józefowie z XVIII w., również XVIII-wieczny kościół we Wrzelowcu, zespoły pałacowo-parkowe w Kluczkowicach z XIX w. i w Józefowie z pocz. XX w. oraz park podworski w Kamieniu, z pięknym starodrzewem. We wsiach na terenie Parku zachowały się liczne jeszcze zabytki ludowego budownictwa drewnianego, m.in. w Kluczkowicach i Wrzelowcu.
Przez teren parku przebiega znakowany niebieski szlak turystyczny na odcinku Kamień-Piotrawin-Józefów, a w otulinie, koło Chruśliny wytyczono ścieżkę dydaktyczną „Złota Góra” (4 km). Przez park przebiega również znakowany szlak z Kazimierza Dolnego do Kraśnika oraz lokalny szlak rowerowy z Piotrawina do Skrzyniec. Wisła na odcinku sąsiadującym z parkiem stanowi atrakcyjny szlak wodny.
