Gmina Chrzypsko Wielkie leży w zachodniej części województwa wielkopolskiego w powiecie międzychodzkim. 
Gmina zajmuje wschodnią  część powiatu, sąsiaduje z gminami Kwilcz, Wronki, Pniewy i Sieraków, a na jej terenie nie ma ani jednego miasta. Głównym ośrodkiem gminy jest Chrzypsko Wielkie.  Cały teren gminy położony jest na terenie Sierakowskiego Parku Krajobrazowego, który  utworzony został w 1991r. 
Lokalizacja obiektów zabytkowych na terenie gminy Chrzypsko Wielkie jak i powiatu międzychodzkiego, jest wyjątkowo atrakcyjna w porównaniu do innych części Wielkopolski. Ze względu na swoje wybitne walory krajobrazowe i niewielką odległość od Poznania (65 km) jest obszarem atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców obiektów zabytkowych.
Teren gminy to teren  o urozmaiconym krajobrazie z różnicami wysokości dochodzącymi do 70m. Krajobraz  urozmaicony  wzgórzami morenowymi, wciętą doliną rzeki Oszczenicy, jeziorami rynnowymi. Na terenie gminy znajdują się liczne jeziora, z których największe to: Jezioro Chrzypskie, J.Wielkie, J.Białokoskie, J.Kuchenne, J.Radziszewskie. 
Gmina ma charakter zdecydowanie rolniczy, lasy zajmują tylko 16,4%  jej powierzchni i skoncentrowane są w części  pn.-wsch. gminy. 
Na terenie gminy Chrzypsko Wielkie znajdują się 23 obiekty wpisane do rejestru zabytków architektury oraz 1 zabytek wpisany do rejestru zabytków archeologicznych. Jest tu jeden kościół, 9 dworów, z których w rejestrze jest 7 oraz 6 parków (w rejestrze wszystkie). Jedynym zabytkiem architektury sakralnej  jest  późnogotycki kościół par. p.w.św. Wojciecha w Chrzypsku Wielkim wzniesiony  w latach 1600-1609. Murowany z cegły, salowy z zamkniętym trójbocznie prezbiterium, nakryty dachem 2-spadowym. Jest on jedynym z ostatnich kościołów Wielkopolski, który został zbudowany w stylu gotyckim. w stanie prawie nie zmienionym przetrwał do naszych czasów. Nie jest to jednak najstarszy kościół jaki istniał we wsi. Pierwszy kościół założony został zapewne przez rodzinę Chrzypskich już w XV wieku. Pierwsza udokumentowana wzmianka dotycząca tego kościoła pochodzi z 1470 roku. Był to z pewnością kościół drewniany, który w ciągu XVI wieku albo bardzo podupadł albo też został zniszczony w wyniku pożaru, albowiem już na początku XVII ówcześni dziedzice Chrzypska Wojciech i Stanisław Chrzypscy wznieśli w jego miejsce nowy, murowany kościół z palonej cegły. U schyłku XVIII wieku kościół popadł w  znaczną ruinę i odbudowano go dopiero dzięki staraniom ówczesnego plebana Telesfora Kwileckiego. Jeszcze w połowie XVIII w kościele znajdowały się nagrobki rodziny Chrzypskich, które jednak zostały z niego  prawdopodobnie w czasie remontu w roku 1785 wyrzucone.  Obecny kościół jest budynkiem późnogotyckim, posiada jedną nawę, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, z zakrystią i kruchtą przebudowaną od strony północnej. Strop kościoła jest drewniany. W głównym ołtarzu złożonym z części pochodzących z XVII i  XVIII wieku mieści się obraz Św. Wojciech, patrona kościoła, namalowany w roku 1863 a odnowiony w 2001. Dwa boczne ołtarze złożone są z części wykonanych na przełomie XVII i XVIII wieku. W prawym ołtarzu stoi barokowa figurka Św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus a w lewym jedna z najcenniejszych rzeźb gotyckich w Wielkopolsce - figurka Matki Boskiej z Dzieciątkiem, tzw. "Matka Boska na lwie", pochodząca z około 1360 roku Baldachim nowej ambony jest ozdobiony figurkami świętych i aniołków z pierwszej połowy XVIII wieku. Na ścianach wiszą zabytkowe obrazy - "Matka Boska adorująca Dzieciątko Jezus ", "Św. Wojciech i Św. Stanisław" - obraz, który prawdopodobnie kiedyś znajdował się w głównym ołtarzu - pochodzący z XVII wieku. Nad wejściem do kruchty znajdują się dwie tablice pamiątkowe poświęcone Franciszkowi i Teresie Kwileckim.  Ich powstanie datuje się na koniec XVIII wieku. W kościele w Chrzypsku Wielkim znajdują się także zabytkowe organy; niestety obecnie są w złym stanie. Kościół uważany jest za jeden z bardziej interesujących w całej okolicy. Jego współczesny stan określa się raczej jako dobry.
Chrzypsko Wielkie to wieś leżąca nad wielkim jeziorem o tej samej nazwie, na południowy wschód od Sierakowa. Najwcześniejsza znana nam wzmianka mówiąca o Chrzypsku datowana jest na 1393 rok. Uważa się, że parafia w Chrzypsku Wielkim jest jedną z najstarszych w regionie. Jej powstanie przypisuje się prawdopodobnie na drugą połowę XII w. Nazwa Chrzypsko pochodzi od chrzepów, czyli grzbietów wzgórz. Nazwa wsi ulegała kilkakrotnie zmianie: 1393 Krzipsko, 1401 Maior Chrzipsko, 1419 Chrzibsko, 1448 Chrzypsko Maius, 1476 Magna Chrzypsko. Duża wioska, jaką niewątpliwie jest Chrzypsko Wielkie, zamieszkana była już od bardzo dawna. Świadczy o tym znalezienie w jej okolicy śladów osadnictwa pochodzących z czasów kultury łużyckiej. Jako osada Chrzypsko pojawia się w źródłach pisanych w 1393 r. znane było już w XIII wieku. Już wtedy mieszkańcy stawiali zbrojny opór najeżdżającym ich ziemie zagonom  krzyżackim, które gęsto zapuszczały się w te rejony , łupiąc dobytek oraz uprowadzając w niewolę miejscową ludność. W tamtym okresie Chrzypsko rozwijało się będąc ciągle w cieniu osławionego Sierakowa, stanowiącego wówczas jednak główny ośrodek oporu przeciw najazdom krzyżackim. W Chrzypsku rozwijało się rusznikarstwo, które wykorzystywało bardzo dobrą koniunkturę na sprzęt wojenny. Oprócz rusznikarzy swoje warsztaty zakładali tu rzemieślnicy, jak na przykład kowale, młynarze czy też kołodzieje.
 W tamtym okresie Chrzypsko było osadą typowo rolniczą.To między innymi w wyniku ich pracy Chrzypsko stało się już wkrótce zasobną osadą i mimo, że leżało na uboczu traktatu handlowego to jednak chętniej było odwiedzane przez kupców, którzy wymieniali tu żelazo, sukno i inne artykuły w zamian za zboże i mięso handlowe. Na przestrzeni wieków Chrzypsko było własnością rodów Leszczyców, Chrzypskich, Opalińskich i Kierskich . 
Większego znaczenia Chrzypsko znaczenia nabrało około 1590 roku kiedy to Sieraków stał się własnością Piotra Opalińskiego. Bardzo szybko osada rozrosła się pod każdym względem, stając się dużą jak i ówczesny okres dość zamożną wsią. W wyniku rozbiorów państwa polskiego Chrzypsko Wielkie znalazło się pod panowaniem pruskim. Niewola ta zakończyła się dopiero w pierwszych dniach 1919 roku, dzięki zwycięskiemu Powstaniu Wielkopolskiemu. Wtedy to znaczna część Wielkopolski, w tym także Chrzypsko Wielkie, została oswobodzona spod ponad wiekowej pruskiej katorgi.
Druga wojna światowa przyniosła tym ziemiom okupację hitlerowską. W styczniu 1945 roku, po pięciu latach niemieckiej okupacji zwycięska ofensywa wojsk radzieckich i towarzyszącym im oddziałom Wojska Polskiego wyzwoliła Chrzypsko Wielkie i jego okolice.