Polska Ekologia 24

Komorniki są jedną z najdynamiczniej rozwijających się demograficznie gmin Polski. Wynika to z faktu, że należy ona do najlepiej rozwiniętych gospodarczo gmin aglomeracji poznańskiej, co w dużej mierze spowodowane jest korzystnym położeniem komunikacyjnym: bliskością Poznania, dobrze rozwiniętą komunikacją z Poznaniem (ze szczególnym uwzględnieniem autostrady A2).

Skrzyżowanie drogi krajowej nr 5 Poznań – Wrocław z autostradą A2 Berlin – Warszawa tworzy doskonałe warunki sprzyjające lokalizacji różnorodnych inwestycji gospodarczych. W północnej części gminy intensywnie rozwija się budownictwo mieszkaniowe, w pasie autostradowym rozkwitła działalność gospodarcza, natomiast obszary południowe stanowią niezwykle atrakcyjne pod względem turystycznym i rekreacyjnym tereny Wielkopolskiego Parku Narodowego, urozmaicone jeziorami Rynny Rosnowsko-Jarosławieckiej. Zważywszy na te udogodnienia, wiele osób porzuca zatłoczone tereny miejskie osiedlając się na przedmieściach gminy oferującej swoim mieszkańcom nowy styl życia – połączenie aktywności zawodowej z wypoczynkiem:

-z jednej strony przepiękne tereny Wielkopolskiego Parku Narodowego i wiele wspaniałych jezior,

-z drugiej strony ogromny miejski sąsiad, który gwarantuje dostęp do wszelkiego rodzaju usług, od banków po staromiejskie kawiarenki.


Gmina Komorniki, to również:

-sprawna administracja,

-dostępna nowoczesna infrastruktura wodno-kanalizacyjna,

-sieć kanalizacyjna na terenie całej gminy,

-własna komunikacja autobusowa,

-50% utwardzonych dróg gminnych,

-bogata oferta nowoczesnych obiektów sportowych,

-wysoki odsetek środków budżetowych przeznaczonych na inwestycje.

 

Herb:

Zgodnie z Uchwałą Rady Gminy Komorniki z dnia 16 lutego 1996 roku – wizerunek herbu: w polu żółtym (złotym) dąb zielony, owocujący, o wyrazistych korzeniach, między dwiema czerwonymi tarczami, z których prawa z orłem wielkopolskim, białym ze złotym dziobem i łapami, lewa z białą infułą ze złotym krzyżem i obramowaniem. Zielony, owocujący dąb o wyrazistych korzeniach symbolizuje żywotną, miejscową społeczność, mocno trwającej w miłości do swojej ziemi, której ośrodkiem są Komorniki, dawna własność biskupów poznańskich (infuła), leżące w Wielkopolsce (orzeł wielkopolski). Tożsamość ziemi rodzimej i regionu podkreśla czerwone pole infuły na wzór herbu wielkopolski.

Flag:

Flaga Gminy Komorniki złożona z dwóch pasów, górnego zielonego i dolnego żółtego, jest odniesieniem do walorów krajobrazowych Gminy, gdzie zieleń symbolizuje chlubę Gminy – lasy Wielkopolskiego Parku Narodowego, a kolor żółty złoto zbóż, dziś uprawianych już w niewielkim stopniu, ale w przeszłości stanowiących podstawę utrzymania zamieszkałych tu komorników, których praca przynosiła dochód biskupstwu poznańskiemu (Komorniki były własnością biskupstwa poznańskiego od XIII w. aż do rozbiorów). Wąski pas biało-czerwony na styku obu barw nie tyle rozdziela dwie podstawowe barwy flagi, ile przez symboliczny zestaw bieli i czerwieni łączy miejscową społeczność ze swoją wielkopolską ziemią, będącą w przeszłości kolebką państwowości polskiej (biel i czerwień są zarówno barwami narodowymi, jak i Wielkopolski – czyli dawnej, starej Polski, Polonii Maior).

Historia:

Pierwsze ślady osadnictwa na obszarze gminy datowane są na ok. IX-VII tysiąclecie p.n.e., gdy na teren ten wkraczały pierwsze grupy społeczności mezolitycznych, zajmujących się łowiectwem, zbieractwem i rybołówstwem. W samych Komornikach odkryto ślady obecności człowieka z tzw. kultury pomorskiej. Granica zasięgu osadnictwa neolitycznego (druga połowa IV tysiąclecia p.n.e.) sięga linii Łęczyca - Wiry - Komorniki - Głuchowo. Od tego czasu osadnictwo na tym obszarze było już ciągłe. Ewidencja archeologiczna pozwala sugerować, że w epoce brązu i na początku epoki żelaza (tzw. kultura łużycka) pojawiły się już względnie stabilne jednostki osadnicze, obejmujące osadę i cmentarzysko. Nie jest wykluczone, że posiadały one swego rodzaju prawo własności do eksploatowanego terenu. Pierwsze wzmianki o Komornikach pochodzą z bulli papieża Innocentego II z roku 1136. We wczesnym średniowieczu powstał prawdopodobnie gród w Głuchowie. Obecnie nie jest znana jego lokalizacja. Na przełomie XIII i XIV wieku wprowadzono na te tereny kolonizację na prawie niemieckim. Wiązała się ona z wyznaczeniem ścisłych granic gruntów, przeprowadzeniem regularnego podziału pól, tworzeniem wsi o zwartej zabudowie. Na bazie istniejącego już osadnictwa lokowano następujące wsie: Głuchowo (1301 r.), Komorniki (1286-1297), Plewiska (1335) i Wiry (1357). Większość terenów objętych granicami Gminy Komorniki należała do biskupa poznańskiego, zatem tworzono tu głównie tzw. osady służebne. W czasie zaborów rozwinęła się prywatna własność ziemska. W 1833 roku powstało wójtostwo Komorniki z siedzibą w Fabianowie, które swym zasięgiem obejmowało znaczną część dzisiejszego Poznania: Junikowo, Fabianowo, Kotowo, Ławicę, Marcelin, Rudnicze, Świerczewo, Żabikowo, a także Gołuski, Dąbrowę, Dąbrówkę, Gurowo, Skórzewo, Sobiesiernie, Twardowo, Wysogotowo oraz znaczną część obecnej Gminy Komorniki, ale bez Wir i Łęczycy.

W czasie zaborów ludność Ziemi Komornickiej zaciekle broniła się przed kolonizacją pruską. Jedynie w Łęczycy połowa gospodarstw przeszła w ręce niemieckie. Ostoją polskości pozostały Komorniki, gdzie w latach 80. XIX w. protestowano przeciwko rugowaniu języka polskiego ze szkoły. Jednym z gorliwych patriotów z tych terenów był Ksawery Malinowski, ksiądz tutejszej parafii w latach 1853 – 1881, uczestnik powstania listopadowego, językoznawca, propagator nowych technologii w rolnictwie, należał do współzałożycieli Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1857 r.) i Teatru Polskiego w Poznaniu. Za swoje zasługi dla krzewienia polskości i osiągnięcia naukowe PTPN wystawiło mu na mogile popiersie, które stoi do dziś przy kościele parafialnym w Komornikach. W 1900 r. proboszczem Komornik został ksiądz Stanisław Gładysz, który wraz z Leonem Plucińskim założyli Koło Obywatelskie. Jego celem było budzenie poczucia narodowego wśród ludu wiejskiego. Ksiądz Gładysz przeciwstawił się komisji kolonizacyjnej. Sam kupił majątek w Komornikach i rozparcelował go między chłopów. Był również członkiem rady nadzorczej Spółki Parcelacyjnej Rolników. W dwudziestoleciu międzywojennym patriotyczne poczynania kontynuowała organizacja sportowo-gimnastyczna „Sokół”, która skupiała postępową młodzież. W Komornikach liczyła ona ok. 30 członków. Zmierzch „Sokoła” zapoczątkowało powstanie organizacji „Strzelec”.

W okresie międzywojennym najwięcej ziemi należało do ks. Adama Czartoryskiego (Głuchowo, Wiry). Szreniawa była w rękach dr Glabisza, Plewiska posiadali Freudenreichowie, Chomęcice – Jordanowie a Komorniki – Żurowska. Mieszkańcy Komornik różnili się od mieszkańców innych wsi strojem. Podstawowym ubiorem był zmodernizowany kolorystycznie strój szamotulski z domieszką stroju bamberskiego miejskiego i wiejskiego. Ubranie mówiło o przynależności do grupy społecznej, więc stroje były bogate w fasonie, kolorach i ozdobach. Obecna Gmina Komorniki powstała w 1973r. i obejmuje wsie: Chomęcice, Głuchowo, Jarosławiec, Kątnik, Komorniki, Łęczycę, Plewiska, Rosnowo, Rosnówko, Szreniawę, Walerianowo oraz Wiry i Wypalanki. Mieszkańcy gminy zapraszają gości do odwiedzania ciekawych zabytków, do których należą: zespół kościelny w Komornikach, w którego skład wchodzi: kościół pw. św. Andrzeja Apostoła, który istniał tu już na pewno w XII w., w obecnym, neobarokowym kształcie istniejący od 1912 roku i plebania z początku wieku XX z neobarokowym szczytem; zespół kościelny w Wirach: neoromański kościół pw. św. Floriana z 1900 roku, wybudowany w miejsce drewnianego, istniejącego już w XIII w., neoromański dom parafialny (1906r.) i plebania z 1864 roku; zespół dworsko-folwarczny w Szreniawie (obecnie siedziba Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego) z Mauzoleum Bierbaumów – założycieli i właścicieli majątku. W 2002r. mauzoleum wyremontowano i utworzono tam wieżę widokową, z której można podziwiać panoramę Poznania i Wielkopolskiego Parku Narodowego. W Szreniawie, Komornikach, Plewiskach i Głuchowie przetrwały parki dworskie, skomponowane na początku lub w połowie XIX wieku w stylu angielskim.