III – wieczna akcja lokacji miejskich objęła Nowe Miasteczko. Można stwierdzić, że początki Nowego Miasteczka sięgają pierwszej połowy XIII w. Przebiegający tutaj stary szlak handlowy z Wrocławia do Krosna Odrzańskiego sprzyjał powstaniu lokalnego targu. Gołaszyn był prawdopodobnie miejscem, gdzie odbywał się ów targ. Można przyjąć, iż Gołaszyn posiadał pewne cechy osady miejskiej. W dokumencie Henryka III z 22 lutego 1296 r. po raz pierwszy wymienione zostało Nowe Miasteczko. Prawdopodobnie Henryk III był założycielem Nowego Miasteczka. Po 1331 r. Nowe Miasteczko wraz z częścią głogowską księstwa zostało podporządkowane koronie Czeskiej. W wigilię 1386 r. miasto po raz pierwszy przeszło we władanie prywatnych właścicieli – rycerzy z rodu Wirsingów. U schyłku XIII w. w Księstwie Głogowskim zaczęła upadać dawna organizacja terytorialna związana z istnieniem w poszczególnych grodach kasztelanii. Wprowadzony został nowy podział terytorialny na dystrykty, czyli tzw. Weichbildy z wójtami na czele. Wśród miast, które były siedzibami wójtów, znalazło się również Nowe Miasteczko. Jednak już na początku XV w. książę Henryk IX w dokumencie z 1420 r. wymienia Nowe Miasteczko jako położone w dystrykcie kożuchowskim. Pierwsze informacje o radzie miejskiej i burmistrzu pochodzą z początku XV w.
Cały wiek XVI i początek XVII był okresem spokojnej egzystencji mieszkańców Nowego Miasteczka. Dzięki właścicielom Nowe Miasteczko uzyskało przywilej odbywania dwóch dużych jarmarków. Odtąd jarmarki odbywały się w soboty po Wielkanocy oraz w ósmym dniu po świętej Jadwidze. Nowe Miasteczko słynęło w okolicy z odbywających się tutaj targów bydła odbywających się regularnie do wojny trzydziestoletniej, a później od 1650 r. Wojna trzydziestoletnia trwająca od 1618 – 1648 stała się przyczyną straszliwego wyniszczenia całego śląska. Pomimo, iż działania wojenne ominęły miasto, o wiele groźniejsze dla jego mieszkańców były nieustanne przemarsze wojsk różnych armii. Po raz pierwszy miasto zostało ograbione w 1622 r. W 1628 – 1629 miasto grabiły kolejne oddziały wojsk. Najstraszniejsze wydarzenia związane były z 1634 r., kiedy to całe miasto stanęło w płomieniach. Następnie miasto przejęli Jezuici (18.X.1649).
W 1666 r. miasto uzyskało prawo do organizowania, oprócz dwóch wcześniejszych, także trzeciego, dużego jarmarku, który odbywał się w pierwszą sobotę po św. Gallusie (czyli po 16.X). W 1740 – 41 ziemie śląskie zajęte zostały przez wojska pruskie. Trzecia wojna zwana „siedmioletnią” (1756 – 1763) przyniosła straty mieszkańcom. Od początku istnienia, dzieje Nowego Miasteczka związane były z przebiegającymi przez miasto szlakami handlowymi Zielona Góra – Gaworzyce – Lubin i Żagań – Bytom Odrzański. W XVIII w. przez Nowe Miasteczko wiódł bardzo ważny trakt z Warszawy do Drezna. W 1840 r. linia kolejowa Wrocław – Berlin ominęła nowe Miasteczko, z powodu częściowej winy mieszkańców, którzy wyśrubowali ceny za grunty, iż firma budująca linię nie była w stanie ich wykupić. Również kilkanaście lat później była podobna sytuacja przy budowie linii kolejowej Szczecin – Wrocław. Ostatecznie zamiast głównej, międzymiastowej linii, przez nowe Miasteczko przebiegała lokalna linia kolejowa Kożuchów – Niegosławice uruchomiona w 1892 r. Największym problemem mieszkańców w II poł. XIX w. nie były wojny, lecz pożary. Koniec I wojny światowej i klęska Niemiec doprowadziły do długotrwałego kryzysu gospodarczego, którego skutki odczuli również mieszkańcy Nowego Miasteczka. Nowe Miasteczko przez cały okres II wojny światowej nie było bezpośrednio narażone na działania wojenne.
