Kościół filialny w Radachowie – pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

W średniowieczu Radachów, był wsią parafialną w dekanacie Ośno  diecezji lubuskiej. Po Reformacji kościół zachował status parafialny w inspektoracie Ośno. Po wojnie wieś podporządkowano parafii pw. św. Trójcy (później św. Jakuba) w Ośnie, dekanat Rzepin.

Kościół istniał już zapewne w XIV w. Nie wiadomo którą z kolei budowlą sakralną był kościół szachulcowy wzniesiony w 1754r. Pomieszczono w nim sprzęt z poprzedniej świątyni, jak XVII-wieczny ołtarz z amboną, barokową chrzcielnicę w 1640r. oraz dzwon odlany w 1725r. przez Johana Friedricha Thiele z Berlina. Wszystkie te przesłanki sugerują, że w czasie działań wojennych Radachów utracił swą świątynię i na cele kościelne została zaadoptowana inna budowla, albo też kościół został poważnie uszkodzony i późno odbudowany. Tym można też tłumaczyć utratę statusu parafialnego. W 1945r. nie została reaktywowana, lecz przyłączona do funkcjonującej kanonicznie od 1895r. parafii św. Trójcy w Ośnie Lubuskim, która w 1963r. przyjęła historyczne miano św. Jakuba. Po reformacji Radachów stał się siedzibą parafii protestanckiej z kościołem w Trześniowie. Znamy dwóch XVIII-wiecznych pastorów z rodziny Fabricius: Daniela i Gottlieba. Wymieniony wraz z ostatnim na dzwonie Jakub Metzner mógł być diakonem.