Kościół filialny w Gronowie –pw. św. Piusa X

Kościół murowany z kamienia i cegły o wątku wendyjskim (słowiańskim), według źródeł kościelnych w stylu romańskim, mógłby stanowić metrykę wsi. Na ogół przyjmuje się, że pochodzi on z XV w., choć S. Kowalski datuje go na wiek XIII, podkreślając gruntowną budowę świątyni na przełomie XV-XVI w. Z kolei R. Bergau datuje budowę na rok 1598. W XVII wieku dokonano częściowej przebudowy kościoła, a także dobudowano kruchtę. Dokonał tego, jakby wynikało z chorągiewki na dachu (data, orzeł i litery J.R.M) major Jakub Rotenburg w 1672 r.  Większość wyposażenia pochodziła  z tego okresu: ołtarz, chrzcielnica z 1608 r., ambona z 1660 r., dzwon odlany w 1643 r. przez Chrystiana Finckena na koszt mjr Rotenburga i jego rodziny, która musiała zapewne dzierżawić posiadłość. Drugi dzwon z 2 połowy XVII w. pochodzi z ludwisarni Franciszka Sebastiana Voillarda. Trzeci dzwon średniowieczny był bez napisów. Kościół obsługiwany był przez diakon z Ośna. Kościelna zależność wsi od Ośna istniała jeszcze do 1913 r. (odtworzona po wojnie w Kościele katolickim). W 1842r. kościół był ponownie remontowany.