Kościół i klasztor poreformacki w Siennicy

Prawdziwą ozdobą krajobrazu gminy jest kościół i klasztor poreformacki w Siennicy. Zachowało się też dużo dawnych siedzib ziemiańskich, które są wpisane do rejestru zabytków. Są to przeważnie dwory lub zespoły dworsko-parkowe z XVIII i XIX wieku: w Bożej Woli, Dłużewie, Grzebowilku, Kątach, Pogorzeli, Żakowie. W Starogrodzie pozostał tylko park dworski założony w połowie XIX wieku. W Ptakach znajduje się zabytkowy drewniany młyn wodny.

Najcenniejszym zespołem zabytkowym w gminie jest kościół i klasztor poreformacki w Siennicy wraz z najbliższym otoczeniem (budynek główny, budynek klasztorny). Został wzniesiony według projektu Antonia Solariego w latach 1749 – 1760 z fundacji wojewody mazowieckiego Kazimierza Rudzińskiego i jego żony Antoniny z Nowosielskich, a konsekrowany w 1761 roku. Do 1864 roku był w posiadaniu zakonu reformatów, później został przeznaczony na seminarium nauczycielskie.

Kościół oraz przylegający do niego czteroskrzydłowy klasztor tworzą zwarty kompleks murowanych i tynkowanych budynków otaczających prostokątny wirydarz. Przed fasadą kościoła znajduje się czworoboczny dziedzińczyk otoczony murem z barokową bramą. Pośrodku dziedzińca, na kolumnie toksańskiej, stoi figura Matki Bożej Niepokalanej z pierwszej połowy XIX wieku. Przy kościele od strony północnej znajduje się, oddzielony murem, stary cmentarz grzebalny.