Zabytkowy pałac Kępińskich w Szczurowej

Wśród licznych zabytków jakie zachowały się na ziemiach szczurowskich, wartym zobaczenia jest największa i najlepiej zachowana siedziba średniowiecznego ziemiaństwa zabytkowy pałac Kępińskich w Szczurowej. Jego fundatorem byli ostatni właściciele Szczurowej Anastazja i Jan Kępiński, herbu Niesobia. Wykonanie swej posesji zlecili oni krakowskim architektom, dlatego zapewne dwór ten przypomina podobne rezydencje szlacheckie w okolicach Krakowa i samej stolicy województwa. Zdaniem krakowskich historyków sztuki pałac zaprojektował Filip Pokutyński. Otoczony rozległym parkiem pałac, dziś miejsce słynnych majowych spotkań z folklorem, znanych jako Wojewódzki Przegląd Zespołów Pieśni i Tańca, Kapel i Śpiewaków Ludowych „Krakowski Wianek”, znajduje się w samym centrum Szczurowej. Wybudowano go w latach 1854-1860, czyli na 4 lata przed Powstaniem Styczniowym.

Budynek dworu wzniesiony został z funkcji Jana Kępińskiego, właściciela Szczurowej, w latach 1854-1860. Budowniczymi obiektu byli architekci środowiska krakowskiego Filip Pokutyński lub Feliks Księżarski. Po 1945 roku obiekt przejęty został przez Państwowy Fundusz Ziemi. Mieściły się w nim kolejno: Liceum Ogólnokształcące, Szkoła Rolnicza, Zespół Opieki Zdrowotnej, Gminny Ośrodek Kultury. W latach 1969 – 1974, budynek został gruntownie wyremontowany /remont więźby dachowej, stropów/.

Jest to dwór eklektyczny, o cechach neogotyckich. Murowany z cegły, tynkowany. Parterowy z piętrowym ryzalitem od wschodu. Zbudowany na rzucie prostokąta, niesymetryczny, dwutraktowy z korytarzami wewnętrznymi rozdzielającymi trakty. Nakryty dachami dwuspadowymi, krytymi dachówką. Usytuowany jest w otoczeniu rozległego założenia parkowego.

Założenie dworsko-parkowe usytuowane jest w centrum wsi, wzdłuż północnej pierzeji rynkowej /ul. Lwowska/, rozbudowane w głąb działki, gdzie są pierzeje z kompleksem folwarcznym, odsuniętym ku północy. Od wschodu i zachodu otoczona jest dwoma drogami prowadzącymi do zabudowań gospodarczych.

Budynek murowany z cegły, tynkowany. Ściany wzniesione na szerszym fundamencie piwnic, tynkowane gładko. Pod gzymsem, kasetonowy fryz obiegający ściany dookoła, okna ujęte w profilowane nadproża, z bogatym detalem stiukowym /cegły przycinane po profilu otworów/. Stolarka okien ościężnicowa, ośmiopolowa, z zamknięciem ostrołukowym. Drzwi dwuskrzydłowe, płycinowe. Wewnątrz o cechach neobarokowych. Budynek wzniesiony na planie prostokąta, niesymetryczny, dwutraktowy. Po stronie wschodniej i zachodniej korytarze rozdzielające trakty. Budynek parterowy, z piętrowym ryzalitem od wschodu oraz parterowym od zachodu. Od południa znajduje się taras. Wejście na taras schodami wachlarzowymi, z balustradą schodową.

Elewacje dłuższe niesymetryczne, akcentowane ryzalitami. W części parterowej elewacja południowa osiowa, z dwuosiowym ryzalitem wschodnim, ożywionym ośmioboczną wieżyczką na narożniku południowo-wschodnim, zakończoną nadwieszoną hurdycją. Wejście do dworu od północy i wschodu o kamiennych stopniach z pełnymi balustradami.

Wnętrze. W pomieszczeniach, znacznie obecnie przekształconych, wyodrębniony dawny salon w trakcie frontowym parterowej części korpusu. Obiekt posiada instalację elektryczną.

Kubatura: ok. 4150 m3.
Powierzchnia użytkowa: 520 m2.
Prace budowlane i konserwatorskie
1969-1974 – remont więźby dachowej, podwyższenie dachu
1974 – częściowa wymiana stropów
1980-te – odnowienie elewacji
Obiekt otoczony opieką konserwatorską.