Park w Krajniku Górnym

Położony jest na łagodnym skłonie wysoczyzny w kierunku doliny Odry, co daje możliwość podziwiania z jego północnych krańców dalekich panoram doliny. W celu podziwiania tych samych widoków usypany został w płn. – zach. części parku kopiec widokowy, z altaną pełniącą również rolę lodowni. Druga oś widokowa przebiegała od elewacji ogrodowej dawnego pałacu w kierunku zachodnim ku otaczającym polom. Park ma powierzchnię około 5 ha. Obecnie plac po dawnym pałacu zniszczonym w 1945 r. zdążył już zarosnąć podrostem klonów itp. Mur otaczający dawniej park jest w wielu miejscach zniszczony. Z prowadzącej w kierunku Odry alei kasztanów jadalnych pozostały jedynie 3 wiekowe egzemplarze. Park obfituje nadal w liczne gatunki egzotycznych drzew. Do najcenniejszych należą kasztany jadalne Castanea sativa ), surmia Catalpa bigonioides, dęby burgundzkie oraz dęby czerwone, cyprysiki lawsona, platany. Dużo jest również gatunków rodzimych: lip drobnolistnych Tilia cordata, dębów Quercus robur i Q. sessilis , klonów jaworów i polnych Acer pseudoplatanus i A. campestre, jesionów Fraxinus excelsior i grabów Carpinus betulus. Występuje tu również buk w formie purpurowej Fagus silvatica f. purpurea i świerk Picea abies. Wśród krzewów  suchodrzew tatarski Lonicera tatarica, lilak chiński Syringa xchinnsis i głóg Crataegus monogyna. Runo jest dość bogate tworzone głównie przez bluszcz Hedera helix, barwinek Vinca minor i podagrycznik Aegopodium podagraria, oraz podrost drzew.