Park w Raduniu

Zlokalizowany jest na wzgórzu, którego szczyt sięga 50 m od średniego poziomu lustra wody w Odrze. W 1/3 wysokości wzgórza znajdował się dawniej pałac. W północnej części parku znajdował się niewielki kościół, otoczony cmentarzem (obecnie zdewastowane). Park powstał najprawdopodobniej w I połowie XIX w. Na północ od pałacu znajdowała się najstarsza część parku, na co wskazują okazowe lipy, dęby i kasztanowce. Na wschód od pałacu znajdował się kopiec widokowy i tu znajdowały się obszerne polany, umożliwiające podziwianie rozległych panoram z wyższych partii wzgórza. W południowej części parku, bardziej naturalistycznej niż północna, zlokalizowana była niewielka podziemna lodownia. Obecnie układ kompozycyjny parku jest nieczytelny. Polany zarosły, a dominanta w postaci pałacu nie istnieje. Drzewostan parku składa się głównie z gatunków liściastych, a na szczycie wzgórza z sosny Pinus sylvestris. W części północnej parku, w pobliżu cmentarza rosną okazałe kasztanowce, lipay oraz stary żywotnik olbrzymi. W pobliżu znajdują się dęby, lipy, kasztanowce i robinie o imponujących rozmiarach.