Kościół p.w. św. Idziego w Inowłodzu

Kościół p.w. św. Idziego w Inowłodzu z XI wieku - jeden z najstarszych polskich zabytków budownictwa sakralnego. Usytuowany na wzniesieniu stanowi dominantę miejscowości. Został ufundowany przez Władysława Hermana, w związku z narodzinami syna. Legendy podają, że królewska małżonka urodziła dziecko dzięki kąpielom w leczniczych źródłach Inowłodza. Budowla postawiona została w stylu wczesnoromańskim. Kościół składa się z prostokątnej nawy jednoprzestrzennej, zakończonej od wschodu absyda, zestawioną osiowo z cylindryczną wieżą, oparta na zachodniej stronie nawy, posiada emporę czyli piętrowa loża. Wieża pełniła funkcję obronną, znajdowała się też w nim dzwonnica. Początkowo odbywały się w nim nabożeństwa dla ludności z okolicznych wiosek. Kiedy w 1520 roku wybudowano w Inowłodzu drugi kościół, kościół p.w. św. Idziego podupadł, a z czasem zupełnie opuszczony popadł w ruinę. Dopiero w 1790 roku starościna inowłodzka przeprowadziła restaurację kościoła i wprowadzono do niego cudowny obraz Matki Boskiej Bolesnej. Podczas II rozbioru Polski kościół został zamieniony przez pruskich żołnierzy w magazyn zboża. Nocą proboszcz z wiernymi wynieśli cudowny obraz i cenniejsze rzeczy. Resztę rozgrabili zaborcy. Na początku XX wieku przyjechał do Inowłodza (przebywający w Spale) car Mikołaj, który przyczynił się do restauracji zabytku. Kościół konserwowano w 1912 roku. Niestety działania wojenne I wojny światowej zniszczyły świątynię. W okresie międzywojennym ponownie przystąpiono do odbudowy zabytku, przeprowadzając gruntowne prace badawcze. Obiekt zrekonstruowano i dziś stanowi cenny zabytek o znaczeniu ogólnopolskim