Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest trzecim oleśnickim kościołem. Dwa poprzednie zostały zniszczone przez pożar i potop szwedzki. Usytuowany na wzgórzu zwanym „górką”. Jego początki sięgają XV wieku. Zbudowany został z inicjatywy rodziny Oleśnickich. Niewątpliwie nie bez znaczenia była ilość powołań kapłańskich w tym rodzie i ich częste wysokie awanse w hierarchii kościelnej. Początkowo gotycki, został całkowicie przebudowany. Dzieje kościoła wpisały się na stałe w dzieje Oleśnicy. Pełnił funkcję zboru kalwińskiego, szpitala i stajni, w czasach, gdy konie były na wagę złota. Zwiedzając kościół należy zobaczyć wmurowaną nad chrzcielnicą tablicę erekcyjną kościoła świętego Floriana, która pochodzi z 1406r., dzwon „Antoni”, który pochodzi z bogatej w tradycje odlewania dzwonów sześciopokoleniowej ludwisarskiej firmy Felczyńskich. Tajemnica dźwięku dzwonów spoczywa w kształcie ich „żebra”. Ten piękny instrument muzyczny kryje w sobie aż 50 różnych tonów, przy czym charakterystyczne tony poboczne dźwięczą od prymy w interwałach oktawy dolnej, oktawy górnej, tercji i kwinty. Wystarczy dodać, że dzwony tej właśnie firmy biją na niemal wszystkich kontynentach. Można je usłyszeć na przykład w Katyniu, Charkowie, Miednoje i Licheniu. Będąc przy kościele, należy podejść także pod pochodzącą z XIX wieku starą plebanię, by podziwiać jej neogotycki ganek. Wokół kościoła, zgodnie z chrześcijańskim zwyczajem, znajduje się cmentarz, który powstał w 1798 roku. Najstarsze występujące tam krzyże pochodzą z 1829 roku. Znajduje się tam także grobowiec ostatnich właścicieli Oleśnicy – rodziny Zaborowskich, pochodzący z 1876 r. Na uwagę zasługuje kaplica cmentarna wykonana z kamienia szydłowskiego w stylu neogotyckim. Warto zwrócić uwagę także na zabytkowe ogrodzenie cmentarza pochodzące z XIX stulecia. Mówiąc o miejscach pochówku, należy wspomnieć o cmentarzu cholerycznym w Borzymowie. Powstał on w 1914 roku, kiedy to cholera zbierała w Oleśnicy swoje żniwo. Choć dziś porosły lasem, można jednak rozpoznać wyraźnie kontury zbiorowych mogił ofiar zarazy. Na cmentarzu tym znajdują się także groby z lat 1944/45, wówczas przez Oleśnicę przebiegał główny odcinek I Frontu Ukraińskiego.